MOSCOWNIGHTS

 

 

 

 

 

 

ฝนตกทุกทุกวัน ทุกทุกวัน


ฉันหน้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อเฝ้าดูข่าวน้ำท่วมที่คืบคลานเข้ามาใกล้บ้านของเรา
มีงานค้างเรียงกองอยู่เต็มโต๊ะแต่ฉันตั้งสมาธิจัดการมันไม่ได้
ฉันจำเป็นต้องแจ้งข่าวให้ลูกค้าซึ่งเป็นชาวต่างชาติรู้
ว่าตอนนี้ประเทศของเรากำลังวิกฤติและเจ็บปวดกับความทุกข์ยาก
ซึ่งฉันยังไม่รู้ว่าภายในอาทิตย์นี้บ้านของฉันจะยังปลอดภัยหรือไม่

ถ้าน้ำท่วมมาถึง ไฟฟ้าจะถูกตัดและฉันจะไม่สามารถทำงานใด ๆ ในคอมพิวเตอร์ได้เลย
พวกเขาอาจจะต้องรอสักหน่อย แต่ฉันจะเร่งส่งงานให้เสร็จก่อนที่จะเกิดอะไร ๆ ขึ้น


แต่ความเดือดร้อนของเรานั้นก็ยังเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับหลายจังหวัดที่อยู่เหนือเรา
กระแสน้ำได้เข้าถึงตัวพวกเขาก่อนแล้ว


เราอยู่ไกลกัน แต่ข่าวสารทำให้เรารู้ว่า
พวกเขาไม่มีไฟฟ้า ไม่มีที่นอน ไม่มีอาหารและน้ำดื่ม
คนชราบางคนพายเรือออกไปรับอาหาร แต่เรือกลับล่มกลางทาง
และร่างของพวกเขาก็ร่วงลงน้ำเหมือนกับก้อนหินที่ถูกปล่อยจากมือ
สิ้นลมหายใจอยู่ใต้ผืนน้ำที่จ้องกลืนกินชีวิตของพวกเขา
อาสาสมัครหลายคนตกน้ำเมื่อเรือพลิกคว่ำและต้องถึงแก่ความตายไม่ต่างกัน
ทั้งที่พวกเขาอยู่ที่นั่นด้วยจิตอาสาและความเสียสละ
และเจ้าหน้าที่ที่เข้าไปช่วยเหลือบางคนก็ต้องเจอกับจระเข้ที่หลุดออกมาทำร้าย


ในสองสามวันนี้ เพื่อนทั้งคณะของฉันนัดกันไปเที่ยวภาคใต้
ฉันกลัวที่จะคุยกับพวกเขาว่า "เราเปลี่ยนแผนไปช่วยน้ำท่วมกันไหม"
ฉันกลัวว่ารุ่นพี่ซึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีในการจัดทริปนี้จะรู้สึกเซ็งถ้าฉันชวนเพื่อน ๆ

ให้หันไปขึ้นเหนือกันแทนที่จะลงใต้
หรือแม้แต่เพื่อน ๆ ที่อาจจะกระอักกระอ่วนใจเพราะการที่จะไปช่วยก็เท่ากับไม่ได้เที่ยว

แต่ถ้าไม่ไปช่วยก็ดูแล้งน้ำใจ

 

 

มันฟังดูงี่เง่าในสถานการณ์ที่มีความเดือดร้อนมากมายเช่นนี้

แต่บางครั้งเราก็เลือกทำอย่างที่เราต้องการไม่ได้
เราต้องนึกถึงใจของคนที่พยายามจัดทริปนี้ขึ้นด้วย

และนี่ก็เป็นทริปที่วางแผนกันมานาน เป็นการเที่ยวที่จะทำให้ทุกคนมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกัน


ฉันอยากจะบอกเพื่อน ๆ ทุกคนว่า

"ไปช่วยคนที่โดนน้ำท่วมด้วยกัน มันก็เป็นความทรงจำดี ๆ ของพวกเราเหมือนกันนะ"
แต่คุณคงนึกภาพออกว่ามันจะกระอักกระอ่วนใจและลำบากใจแค่ไหน
ถ้าเกิดมีบางคนรู้สึกไม่อยากไป และต้องการจะไปเที่ยวมากกว่า


ท้ายที่สุดแล้วฉันจึงส่งข้อความไปถามรุ่นพี่ซึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีแทนของทริปนี้แทน
แต่ก็ยังไม่มีคำตอบกลับมา...


หกโมงเย็นในวันที่กระแสน้ำท่วมเข้าถึงปทุมธานี


พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือให้อาสาสมัครไปช่วยบรรจุทรายลงกระสอบเพื่อทำทางกั้นน้ำ
ถ้าปทุมเอาอยู่ นนทบุรีที่ฉันอาศัยอยู่รวมทั้งกรุงเทพก็จะปลอดภัยไปด้วย
มันไม่ไกลจากบ้านของฉันนัก แต่ก็ต้องใช้รถไป ซึ่งฉันไม่มี
และฉันไม่ได้รับอนุญาตจากครอบครัวให้ไปที่นั่นด้วยตัวคนเดียว
ฉันภาวนาให้พี่สาวซึ่งออกไปทำงานกลับบ้านมาโดยเร็วและหวังว่าเธอจะไม่เหนื่อยเกินไปนัก
บางทีเราอาจจะเดินทางไปช่วยที่นั่นได้ก็ได้


ข้อความขอความช่วยเหลือยังปรากฏอยู่บนหน้าจอของผมผ่านทางทวิตเตอร์
ฉันนั่งน้ำตาคลอหลายต่อหลายครั้งในวันนี้ ด้วยความรู้สึกเศร้าใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้มากนัก
ทั้งที่ทุก ๆ พื้นที่กำลังมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือกันและกัน
ในสถานการณ์แบบนี้ฉันนึกภาพไม่ออกว่าจะสามารถไปเที่ยวทะเลอย่างสนุกสนานได้ยังไง
ในเมื่อยังมีความเดือดร้อนอยู่ทางเหนือ และบ้านของผมก็กำลังเสี่ยงน้ำท่วมเช่นกัน
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ความสามารถและไร้ประโยชน์
ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเอ่ยปากชวนเพื่อนออกไปช่วยเพราะกลัวว่าเพื่อนจะไม่ชอบใจ


ตอนนี้ฉันแค่หวังให้พี่สาวกลับบ้านมา
และเมื่อฉันเอ่ยปากชวน เธอจะตอบว่า
ตกลง เราออกไปช่วยพวกเขากันเถอะ






หนึ่งทุ่มตรง เธอกลับมาถึงบ้าน


ฉันรายงานสถานการณ์น้ำท่วมให้พี่สาวฟัง
และบอกเธอว่าที่ปทุมกำลังต้องการคนไปช่วย
เราจะไปกันหรือเปล่า


พี่สาวเดินออกไปสตาร์ทรถ
ฉันรีบหยิบกระดาษมาซับดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา
ก่อนจะรีบวิ่งตามออกไป


อย่ากลัวไปเลยนะกรุงเทพฯ พวกเรากำลังช่วยกันอยู่

 

 

เธอจะต้องปลอดภัย...

 

จาก คนในเขตปริมณฑล ที่ไม่มีทั้งเรี่ยวแรงและความกล้า แต่ก็อยากช่วยให้ทุกคนปลอดภัย

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------