Wadoiji's World

Wound

Warning : Yaoi 

Pairing : Joker, Alfred - Bruce Wayne

หมายเหตุ : ฟิคนี้อ้างอิงจากโลกภาพยนตร์ Batman The Dark Night เป็นหลัก

ไม่อาจจะเรียกว่าเป็นเวลากลางคืน ทว่ารุ่งสางใกล้มาเยือนเต็มทีแล้วในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้ แบทแมนก้าวลงมายังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์เวย์น บาดแผลตามร่างกายเป็นเพียงแผลผิวเผินแม้จะมีเลือดไหลรินก็ตาม

อัลเฟรดเพิ่งตื่นนอนแต่ก็อยู่ในสภาพเตรียมพร้อม อันที่จริงแล้วเขาไม่อาจข่มตาหลับลงได้หลังจากสะดุ้งตื่นมาก่อนเวลาอันควร คืนนี้เจ้านายของเขาหายตัวไปนานเกินไป และตอนนี้ชายชราก็โล่งใจที่เห็นเขากลับมาเหมือนทุกครั้งแม้ว่าจะมีบาดแผลก็ตาม

"ตื่นเร็วนะ?" แบทแมนทักก่อนจะถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคายของมหาเศรษฐีบรูซ เวย์นอีกครั้ง อัลเฟรดกลับเลิกคิ้วทำหน้ากวนอารมณ์ขึ้นมาทันที

"โอ้ ผมรู้ว่าคุณจะกลับมาในสภาพนี้น่ะสิ" เขายิ้มมุมปาก "พ่อบ้านดีเด่นใช่ไหมล่ะครับ?"

บรูซหัวเราะในลำคอ "คงต้องทำถ้วยรางวัลให้ซะแล้ว"

เจ้านายหนุ่มถอดชุดออกเผยให้เห็นร่างกายที่บอบช้ำนั้น อัลเฟรดสะเทือนใจทุกครั้งที่เห็นรอยแผลค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ทว่าเขาก็รับรู้ได้ถึงคุณค่าของมัน พ่อบ้านตั้งใจจะเข้าไปทำแผลให้แต่เจ้านายของเขากลับหยิบชุดนอนที่เตรียมไว้ให้มาสวมเสียแล้ว

"ไม่ต้องหรอกแผลแค่นี้เอง ฉันง่วงเต็มทนแล้ว..." บรูซพูดขัดก่อนจะเดินไปทางลิฟต์ขึ้นชั้นบน อัลเฟรดได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินหิ้วกล่องยาตามไปด้วยโดยหวังว่าเจ้านายของเขาจะเปลี่ยนใจกลางคัน

บรูซกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองและทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับความเหนื่อยล้า ทั้งที่ช่วงนี้โจ๊กเกอร์เงียบหายไปแล้ว ทว่าในหัวของเขา...บางครั้งก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งนั้นดังก้องอยู่

บางครั้ง...แม้กำลังตามจับผู้ร้ายคนอื่น ก็กลับมีภาพของเจ้านั่นซ้อนขึ้นมา

บางครั้ง...แม้ไม่ได้สวมหน้ากากแบทแมน ในใจของเขาก็กลับครุ่นคิดถึงแต่เรื่องของชายเสียสติคนนั้น

ไม่สิ...โจ๊กเกอร์นั้นไม่ได้เสียสติ มันก็แค่...บ้าบริสุทธิ์เท่านั้นเอง

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..............."

บรูซตกใจกับเสียงหัวเราะ เขาลุกขึ้นจากเตียงทันทีก่อนจะมองไปรอบ ๆ ทว่ารอบข้างกลับกลายเป็นบางสถานที่ที่มืดสลัวของเมืองก็อธแธม บรูซตกตะลึงและไม่ทันคำนึงว่าตนตกอยู่ในความฝันสีเทาอีกครั้ง...

เขามองไปยังแอ่งน้ำใกล้ตัวก่อนจะเจอภาพสะท้อนของตัวเอง หน้ากากสีดำ...และชุดแบทแมน

ทำไมกันนะ? ทั้งที่ถอดไปแล้ว...

โจ๊กเกอร์เดินออกมาจากมุมมืด เขาแสยะยิ้มอย่างเคย ทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริงล้อเลียนชวนหัว บรูซในร่างแบทแมนกัดฟัน พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายราวกับพยายามทำลายภาพตรงหน้าให้หายไป ทุกหมัด...ทุกหมัดที่ซัดออกไป ทำให้โจ๊กเกอร์หัวเราะลั่นราวกับเป็นเรื่องสนุกเสียเต็มประดา

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!!!" โจ๊กเกอร์ขำก๊าก "เป็นอะไรไปแบตตี้? โกรธเกรี้ยวอะไรขึ้นมา ฮ่า ๆ ๆ ๆ !!!!!"

แบทแมนต่อยใบหน้าขาวนั้นอีกครั้ง

"ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ หือ? ก๊ากกกกก ฮ่า ๆ ๆ ๆ!!!!"

"หุบปาก!!!" ชายชุดดำตะคอกเสียงลั่น เขาเงื้อหมัดอีกครั้ง ในใจรู้สึกว่ากำลังทำเรื่องไร้เหตุผลสิ้นดี แต่แล้วหมัดนั้นก็ถูกหยุดไว้ด้วยมือที่สวมถุงมือสีขาวมอมแมมของอีกฝ่าย

เขาสบตากับโจ๊กเกอร์ ใบหน้าขาวนั้นเหยียดยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย ริมฝีปากแดงมีเลือดประปรายเพราะแรงหมัดของเขา ข้างแก้มช้ำจนบวมขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าสิ่งสำคัญคือเจ้าของร่างนั้นไม่ได้แยแส เขาเผยยิ้มให้แบทแมนเสมอ

ดวงตาสีเขียวกระจ่างและเปี่ยมด้วยแรงผลักดันนั่น...

กำลังมองเขา

แบทแมน...

"คิดถึงฉันล่ะสิ ที่รัก?"

น้ำเสียงนั้นยั่วยวนเหลือเกิน แบทแมนรู้สึกถึงความน่ารังเกียจของโจ๊กเกอร์ทว่าเขากลับก้มลงจูบโจ๊กเกอร์เสียเอง ราวกับคอยอยู่แล้ว...ชายที่แต่งหน้าราวกับตัวตลกต้อนรับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี รสจูบนั้นรุนแรงแต่ก็ทำให้พวกเขารู้สึกได้ถึงความโหยหาของกันและกัน

บรูซตื่นขึ้นมาอีกครั้ง วินาทีนั้นเขาถึงได้รู้ว่าตัวเองหลุดเข้าไปในโลกแห่งความฝัน หลังจากลืมตาขึ้นในห้องมืดและใช้เวลาตั้งสติอยู่พักใหญ่ เขาก็ทำได้เพียงยกมือขึ้นปิดปาก

ไม่อยากจะเชื่อเลย...เรื่องบ้าบอแบบนี้...

เขายิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองมีปฏิกิริยายังไงกับความฝันแสนวิปริตนั้น ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ลมหายใจรัวเร็วขึ้นกว่าปกติ ใต้ผ้าห่มผืนหนา...เขาเลื่อนมือลงไปใต้ขอบกางเกงและรู้สึกว่ามันแข็งตัวขึ้นมา

บรูซหลับตาลงพร้อมมีใบหน้าเคร่งเครียด ทั้งที่ไม่อยาก...แต่กลับนึกถึงตัวตนของโจ๊กเกอร์ขึ้นมาได้อย่างชัดเจน ร่างกายนั้น...ถ้าถอดสูทพิลึกนั่นออก ถ้ามือนั้นลูบไล้ร่างกายของเขา ถ้าได้จุมพิตเหมือนในฝันนั่น...

บรูซไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องดี แต่ร่างกายของเขากลับตอบสนองมันได้ดีเหลือเกิน

"อุ๊..." เขาครางเสียงค่อยราวกับกลัวว่าใครจะได้ยินเข้า ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองก็กลับทำให้เขาคิดไปถึงเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายแทรกขึ้นมา

เมื่อไรกันนะที่เขาเฝ้ามอง คอยติดตามโจ๊กเกอร์ คอยเสาะหาข้อมูล คอยคิดเรื่องของเจ้านั่นจนตัวเองกลายเป็นแบบนี้...

ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่กลายเป็นความหลงใหล...

เสียงเปิดประตูที่จู่ ๆ ดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้ง อัลเฟรดเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์พยาบาล เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายยังคงตื่นอยู่ทั้งที่บอกว่าง่วงมาก

"ขอโทษครับที่ทำให้ตื่น แต่ผมว่าน่าจะทำความสะอาดแผลก่อน" อัลเฟรดยิ้มพร้อมทั้งนั่งลงข้างเตียง "ถือว่าเห็นใจคนแก่แล้วกัน พอกังวลแล้วผมจะนอนไม่หลับน่ะครับ"

"...." บรูซกลับเงียบและหลบสายตาไป พ่อบ้านแปลกใจและรู้สึกราวกับอีกฝ่ายกำลังเขินอายราวกับเด็กหนุ่มวัยรุ่น หลังจากลังเลสักพักชายชราจึงค่อยเอ่ยปาก

"โจ๊กเกอร์สินะครับ?"

บรูซมีสีหน้าตกตะลึง และตกใจยิ่งกว่านั้นเมื่ออัลเฟรดเลิกผ้าห่มขึ้นดู มือของบรูซยังวางอยู่ที่จุดเดิม เขารีบดึงผ้าห่มกลับมาคลุมตัวไว้อีกครั้ง

"ทำไมถึง..."

"ก็คุณละเมออยู่บ่อย ๆ ฮ่ะ ๆ แต่ก็ไม่ได้เรียกชื่อหรอกนะครับ เรียกแบบ...ไม่สิ เรียกว่าสบถน่าจะดีกว่าล่ะมั้ง?" อัลเฟรดหัวเราะพร้อมทำสายตาเจ้าเล่ห์ ที่จริงแล้วเขาก็แค่เดาไปส่ง ๆ เท่านั้น แต่ท่าทางจะตรงประเด็นเข้าจริง ๆ อัลเฟรดจึงดึงผ้าห่มขึ้นอีกครั้ง

"...อย่ามองได้มั้ย" บรูซพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "มันน่าสมเพชไม่ใช่หรือไง?"

"ไม่หรอกครับ" อัลเฟรดยิ้ม "มนุษย์เราก็แบบนี้แหละ บางครั้ง...หลาย ๆ ครั้ง...ก็หลงใหลไปกับสิ่งที่ไม่ควร"

"อัลเฟรด?" บรูซส่งเสียงถาม

"แค่จะทำแผลน่ะครับ...แป๊บเดียว" อัลเฟรดคว้าขวดยาขึ้นมา สำลีชุบยาถูกเช็ดทำความสะอาดบาดแผลอย่างเบามือ โชคดีที่มีแต่แผลถลอกแต่ก็มีบางจุดที่มีเลือดซึมออกมาจนเปรอะเตียง

"อัลเฟรด..." บรูซดึงเสื้อสูทของอัลเฟรดเอาไว้ ชายชรารู้ดีว่าเจ้านายของเขาต้องการอะไร อัลเฟรดจูบที่ซอกคอนั้น เลียที่บาดแผลถลอกอย่างอ่อนโยน

"ถ้าเป็นเขา...คงจะกัดสินะครับ"

"อย่าพูด..." บรูซหายใจหอบ เขาดึงอัลเฟรดเข้ามาจูบ ทั้งที่บอกให้อย่าพูดถึงแต่ในใจของเขากลับมีแต่ร่างของโจ๊กเกอร์สะท้อนอยู่เพียงเท่านั้น มือของอัลเฟรดสัมผัสส่วนที่กำลังตื่นตัวของอีกฝ่ายเร็วขึ้น บรูซแอ่นสะโพกขึ้นพลางร้องคราง

"อา...ใส่เข้าไปที" เขาเรียกร้อง อัลเฟรดถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถ้าเขาหนุ่มกว่านี้สักหน่อยคงแย่แน่ แต่ก็อย่างว่า... และเขาก็รู้ดีว่าคนที่บรูซต้องการไม่ใช่เขา แต่เป็นคน ๆ นั้น...คนที่เหมือนกับยาพิษ ที่ชวนให้คนลุ่มหลงและเข้าไปดื่มมันราวกับเป็นน้ำหวานรสดี

เสียงครางในห้องนอนดังขึ้นอีกเมื่อบรูซไปถึงจุดสูงสุด เตียงที่เลอะคราบเลือดเป็นจุด ๆ กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นของเจ้าของเตียง สองมือของบรูซโอบกอดเขาไว้อย่างโหยหา พ่อบ้านชรารู้ว่านี่ไม่ใช่อ้อมกอดสำหรับเขา

เขาต้องการทำแผล...ให้กับคุณหนูของเขา ไม่ว่าจะร่างกายหรือหัวใจ

แม้ไม่ใช่หน้าที่ของพ่อบ้าน แต่มันก็เป็นหน้าที่ของเขา...ที่คอยอยู่ข้างบรูซ เวย์นและแบทแมนตลอดมา...





FIN.

-----------------------------------------------------

โด๋ย : OTZ
ข่าวว่าตูจะแต่งคู่โจ๊ก*แบท....
ทำไมเป็นอัลเฟรด*แบท
อ๊ากกกก (/วิ่งหนีไป)
ยังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรเลยไม่ค่อยกล้าแต่ง
คงแต่งได้ไม่ค่อยลึกด้วยล่ะ ฮ่ะ ๆ
มีอะไรผิดไปก็โทษทีน้อ...เกรงใจแฟน ๆ มาเนียจริง ๆ = ="

บ้าโจ๊กเกอร์มากเลย เพราะเพิ่งไปดูหนังมา อ๊ากกก อยากดูอีกว้อยยยย