Wadoiji's World

    

 

 

          Fullmoon
          Agon*Unsui [2*12]

 

 

 

          "อากอน อากอน สอนฉันขี่จักรยานมั่งสิ" เด็กชายตัวเล็ก ๆ ร้องเรียกน้องชายฝาแฝดของตน เจ้าเด็กตัวเท่า ๆ กันกับเขาที่กำลังขี่จักรยานฉิวอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยหันมาทำหน้ากวน

 

          "ก็สอนไปหมดแล้วนี่ ลองขี่ดูเดี๋ยวก็ได้เองแหละน่า ฉันยังขี่แค่แปบเดียวเอง"

 

          อุนซุยกลายเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดโดยไม่ทันได้รู้ตัว เขายืนนิ่งเฝ้ามองแผ่นหลังของเด็กน้อยที่ขี่จักรยานห่างออกไป

 

          เขารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อลืมตาขึ้นในห้องของตัวเอง ความฝัน... ชายหนุ่มรับรู้ได้ในทันที เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเหลือบมองนาฬิกา ดึกมากแล้ว วันนี้ตอนเย็นเจ้านั่นเอาข้าวขึ้นไปกินบนห้องแล้วเก็บถ้วยชามหรือยังนะ

 

          อุนซุยเดินไปเปิดประตูด้านที่ติดกับห้องของอากอนก็พบว่าถาดอาหารยังคงวางอยู่บนโต๊ะ เขาก็นึกอยู่แล้วเชียว... ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะกวาดสายตาไปที่เตียง เจ้านั่นไม่อยู่? ออกไปข้างนอกหรือไงนะ

         

         แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้นเขาก็ทอดสายตาไปยังนอกระเบียงจึงได้เห็นร่างที่เป็นเงาตะคุ่มอยู่หลังบานประตูกระจก อุนซุยเปิดประตูนั้นออกไปที่ระเบียงซึ่งมีพื้นที่เพียงเล็กน้อย อากอนนั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้และเท้าแขนไว้ตรงขอบระเบียงอย่างเงียบงัน ลมหนาวที่พัดมาเอื่อย ๆ ทำให้ปลายจมูกของอุนซุยเย็นเฉียบ

 

          ทำไมถึงออกมานอนตรงนี้นะ? อุนซุยขมวดคิ้ว ทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้แท้ ๆ ทีแรกเขาคิดจะปลุกแต่พอเห็นหน้าอากอนตอนนอนที่ดูจะ...น่ารักกว่าเวลาอื่นแล้วก็เลยยั้งมือไว้ อืม...พอนายไม่ขมวดคิ้ว ยิ้มเหยียด ๆ ทำหน้าโหด ๆ แล้วก็ดูดีออกนี่นา ผู้เป็นพี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่กลางอากาศหนาว เขาลังเลเล็กน้อยแต่ท้ายที่สุดก็กลับเข้าห้องไปลากเก้าอี้และดึงผ้าห่มออกมาจากเตียง

 

          เขาวางเก้าอี้ลงข้างตัวอากอนแล้วนั่งลง ใช้ผ้านวมผืนใหญ่คลุมร่างของตนกับน้องชายเอาไว้ อุนซุยเท้าแขนไว้บนขอบระเบียงแล้วทอดสายตาลงไปยังพื้นด้านล่าง นี่เขาทำอะไรอยู่นะ...

 

          "อากอน ไม่หนาวหรือไง หือ?" พี่ชายเปรยเสียงค่อยราวกับกลัวใครจะได้ยินเข้า เขาหันไปมองหน้าอากอนที่กำลังหลับสนิทพร้อมหวนคิดถึงความฝันเมื่อครู่ เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นั้น ไม่รู้ทำไมเขาถึงยังจำมันเอาไว้ได้แม่นขนาดนั้น

 

          คงเป็นเพราะมันเป็นสิ่งที่ตอกย้ำเรื่องความแตกต่างระหว่างเขากับอากอนล่ะมั้ง...

 

          อุนซุยเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดดำ ก่อนจะต้องทำตาโตด้วยความประหลาดใจ ดวงจันทร์กลมโตส่องแสงนวลกระจ่างอยู่กลางฟ้าไร้เมฆ เขาตะลึงไปชั่วครู่ ความทรงจำเมื่อสมัยม.ต้นหวนกลับคืนมาอีกครั้ง

 

          "...อย่างนี้นี่เอง" อุนซุยพึมพำ "นาย...ออกมาดูนี่สินะ..."

 

          อากอนยังคงหลับสนิทจึงไม่ได้ตอบอะไร อุนซุยลูบแก้มเย็นเฉียบของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนลงไปกุมมือใหญ่ ๆ เหมือนมือของเขาข้างนั้นเอาไว้ มือของเขาและอากอนจึงค่อย ๆ รู้สึกอุ่นขึ้นมาทีละนิด

 

          อากอนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาราวกับความอุ่นนั้นทำให้เขาฟื้นคืนชีพ ดวงตานั้นมีแววสงสัยอยู่บ้าง อุนซุยยิ้มเล็กน้อย แม้ไม่ได้พูดถามอะไรทว่าพวกเขารู้สึกได้ถึงสายใยบางอย่างที่ทำให้เขายังคงจับมือไว้ด้วยกัน

 

          "...หนาวชะมัด" อากอนบ่นเบา ๆ

 

          "แหงสิเจ้าบ้า" อุนซุยตอบกลับไปราวกับรู้สึกเอ็นดู "กลับไปนอนในห้องเถอะ"

 

          อากอนส่งเสียงตอบรับเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมหอบผ้าห่มเข้าห้องไปด้วย เขาจูงมืออุนซุยเข้ามาในห้องด้วยกันโดยทิ้งเก้าอี้ไว้ด้านนอก พอเข้ามาในห้องได้ชายหนุ่มก็โยนผ้าห่มไปบนเตียงแล้วหันมากอดพี่ชายของตนเอาไว้แน่น

 

          "...อากอน?" อุนซุยทักถาม เขารู้สึกเหมือนมีเสียงสะอื้นทว่าจริง ๆ แล้วอากอนไม่ได้ร้องไห้เลย

 

          กลุ่มก้อนของความเศร้ามันแสดงตัวอยู่ในใจของพวกเขา อากอนเองก็รับรู้ถึงมัน เขาหวนนึกถึงความฝันเมื่อครู่ ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งอุนซุยในวัยเด็กที่พยายามจะขี่จักรยานนั้นก็จะล้มลงไปจนตัวเป็นแผลถลอกปอกเปิก อากอนเฝ้ามองอยู่นานแม้จะทำเป็นขี่จักรยานเหมือนไม่สนใจอะไร สุดท้ายจึงตัดสินใจเข้าไปช่วย

 

          "พอแล้วน่าอุนซุย ไม่ต้องหัดขี่ก็ได้ มาซ้อนฉันนี่ มา..." อากอนตะโกนเรียก ทว่าเด็กชายผมเกรียนกลับหันมาจ้องเขาเขม็งทำหน้าราวกับจะร้องไห้

 

          "คิดจะดูถูกฉันหรือไง?"

 

          อุนซุยลากจักรยานไปหัดขี่บริเวณอื่น อากอนยืนนิ่งคร่อมจักรยานอยู่ด้วยความงุนงง ทำไมเขาถึงโดนโกรธล่ะ? เขาก็แค่...ก็แค่อยากเล่นกับอุนซุยเท่านั้นเอง

 

          นายไม่ต้องขี่จักรยานก็ได้นี่ ฉันจะพานายไปเอง...

 

          "อากอน นายร้องไห้อยู่เหรอ?" อุนซุยในอ้อมกอดของเขาถามขึ้น

 

          "เจ้าเซ่อ คนที่ร้องนั่นมันแกต่างหาก"

 

          อุนซุยจึงรู้สึกถึงหยดน้ำที่เอ่อคลอเบ้าก่อนจะร่วงหล่นลงอาบแก้ม ใช่แล้ว...เขาเองที่ร้องไห้ อีกแล้วหรือ? ทำไมกันนะ เสียงสะอื้นนั้น...เป็นของเขาเองหรือของอากอนกันแน่?

 

          "ร้องไห้ทำไมวะ ขี้แยชะมัด" น้องชายตัวโตส่งเสียงหงุดหงิด

 

          "ขอโทษ..." อุนซุยโอบร่างตรงหน้าเอาไว้ ตอนนั้นเองที่อากอนกอดเขาเอาไว้แน่นขึ้นราวกับเด็ก ๆ ที่รู้สึกหวาดกลัว ร่างกายของพวกเขาค่อย ๆ อุ่นขึ้นทีละนิด หากน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจของทั้งคู่ละลายลงเสียบ้างก็คงจะดี

 

          นายกำลังเศร้าอยู่ใช่มั้ย อากอน... อุนซุยคิดก่อนจะทอดสายตาออกไปยังดวงจันทร์กลมโตหลังบานกระจกอย่างเงียบ ๆ

         

 

 

          FIN.