Eyeshield21 : On Railway
posted on 20 Jun 2008 01:36 by wadoijiworld in Fanfic
Eyeshield21 : On Railway
Agon*Unsui [2*12]
ฟ้ามืด...แต่ประกายดาวสว่างใส
อากอนนอนนิ่งบนพื้นแข็ง เขาเพิ่งลืมตาขึ้นและไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มองเห็นท้องฟ้า พอขยับตัวนิดเดียวที่หัวก็เจ็บแปลบ เขายกมือขึ้นแตะ ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนเปียกชื้น พอยกมือข้างนั้นขึ้นดูก็พบเลือดติดมาด้วย
นึกออกแล้ว...ระหว่างทางที่กลับจากโรงเรียนอยู่ดี ๆ เขาก็ถูกของแข็งตีหัวจากทางด้านหลัง ใครกันนะ...ไอ้เวรเอ๊ย เจ็บชะมัด...
"อากอน" เสียงเรียกดังขึ้นจากข้างตัว เขาหันไปดูอย่างช้า ๆ ไม่ให้กระเทือนแผล คนที่นอนอยู่ข้างตัวเขาก็คืออุนซุยนั่นเอง ใบหน้าที่ดูเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยนนั่นมีแววตระหนกที่เห็นเขาตื่นขึ้นมา
ทั้งสองสบตากันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง น้ำตาของอุนซุยระรื้นขึ้นมาจากขอบตา อากอนคิดอะไรไม่ออกเพราะรู้สึกมึนหัว แต่ทำไมกันนะ ทำไมอุนซุยถึงได้ร้องไห้ อา...แล้วดึกป่านนี้แล้วทำไมพวกเขาถึงได้ยังอยู่ในชุดนักเรียนอีกนะ
"ขอโทษนะ" อุนซุยหันหน้าหนีไปอีกทาง "ขอโทษนะ อากอน..."
อากอนหันมองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าทั้งเขาและอุนซุยนอนเคียงกันอยู่บนรางรถไฟ เขาหันกลับไปมองทางอุนซุยที่กำลังร้องไห้อีกครั้งขณะที่ได้ยินเสียงรถไฟดังแว่วอยู่ไกล ๆ
"ฉันมันเห็นแก่ตัว..."
"หืม..." อากอนส่งเสียงในลำคอหน้าตาเฉย
"รีบ...ลุกไปเถอะ" อุนซุยเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ "รถไฟจะมาแล้ว"
"...แล้วแกจะลุกไปด้วยกันหรือเปล่า"
อีกฝ่ายเงียบโดยไม่ยอมตอบคำถามของเขา อากอนหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ ไม่ใช่เจ็บแผล แต่มันปวดยิ่งกว่านั้น เขาเอื้อมไปจับดึงมือของอุนซุยที่ประสานไว้บนอกมาวางข้างตัวระหว่างเขาทั้งคู่แล้วจับมือข้างนั้นเอาไว้
"อย่าปล่อยนะ" อากอนเอ่ยระหว่างที่อีกฝ่ายค่อย ๆ หันมาหาเขาราวกับรู้สึกประหลาดใจ
"ไม่ว่าจะอยู่หรือตาย...อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว"
อุนซุยกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ เขากลั้นน้ำตาไม่อยู่ กระทั่งเวลาแบบนี้แท้ ๆ แต่อากอนก็ยังพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อีก มือหนาจับมือเขาเอาไว้แน่นราวกับจะปลอบใจ เมื่อหันไปมองก็พบว่าอากอนหลับตาลงอีกครั้งแล้ว
เขากลั้นหายใจนอนมองอากอนอยู่อย่างนั้น ท่าทางที่สงบนิ่งของอีกฝ่ายทำให้เขาค่อย ๆ สงบลงด้วยเช่นกัน อุนซุยหลับตาลงทั้งที่ได้ยินเสียงรถไฟแล่นใกล้เข้ามาพร้อมกับการสั่นสะเทือนของรางเหล็ก
[.............................]
ฟ้ามืด...
รถไฟแล่นผ่านไปแล้ว
อากอนลืมตาขึ้นอีกครั้ง เจ็บหัวมากกว่าเดิม พวกเขาทั้งสองหล่นลงมาอยู่ในพงหญ้าข้างรางรถไฟ อุนซุยนอนทับอยู่บนตัวเขาหลังจากพาเขาพุ่งหนีออกมาจากราง
เขากอดร่างนั้นเอาไว้
[.............................]
ฟ้ามืด...สี่ทุ่มกว่าแล้ว
อากอนแบกอุนซุยที่สลบไปไว้บนหลัง เขาต้องไปโรงพยาบาล ชายหนุ่มเดินก้มหน้ามองพื้น เนื้อตัวของทั้งคู่เลอะเทอะคลุกฝุ่น
เจ็บชะมัด...อากอนคิดแล้วก้าวเดินต่อไปโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา
FIN.