Eyeshield21 : Prisoner C.6
posted on 25 Jun 2008 06:05 by wadoijiworld in Fanfic
Chapter 06 : Don't say anything!
เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว ฟ้าเริ่มมืดลงทุกที ทว่าในตัวเมืองยังคงมีสีสันของแสงไฟขึ้นมาทดแทนอย่างเช่นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา ฮิรุม่าและคุริตะแอบเดินตามหลังมุซาชิอยู่ห่าง ๆ โชคดีที่เจ้านั่นไม่ได้สนใจอะไรเลยราวกับว่ารีบร้อนยังไงอยู่ ชายผมทองแสยะยิ้ม ข่าวที่ส่งมาจากพวกทาสก็ฉับไวใช้ได้เหมือนกันนี่หว่า
"ฮ...ฮิรุม่า...ไม่เอาน่ะ แบบนี้ไม่ดีนา มุซาชิต้องโกรธแน่เลย" เจ้าอ้วนพยายามรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ชายผมสีทองดูจะไม่ฟังเสียงเอาเสียเลย
"เงียบ ๆ น่า แกเองก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้นี่นา" เขาหันไปยิ้มอย่างมีเลศนัย คุริตะท่าทางยังสับสนแต่ก็อดจะเดินตามไปไม่ได้ ถึงมันจะดูละลาบละล้วงก็เถอะ แต่ว่า...พอเขานึกย้อนไปเมื่อตอนที่มุซาชิทำหน้าเศร้าพอพูดถึงคน ๆ นั้นแล้ว บางทีถ้าให้ฮิรุม่าช่วย อะไร ๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้ ตัวเขาเองถึงจะช่วยให้คำปรึกษาแต่ก็รู้ดีอยู่หรอกว่านั่นน่ะช่วยอะไรไม่ได้เท่าไรนักเลย
เมื่อมุซาชิหยุดฝีเท้าลงฮิรุม่าก็รีบดึงตัวเพื่อนตัวอ้วนหลบเข้ามุมตึกทันที ฝ่ายชายหนุ่มหน้าหนวดหันรีหันขวางแต่กลับไม่เจอคนที่นัดเอาไว้ จึงเอนหลังพิงประตูร้านร้านข้าง ๆ โรงแรมแห่งนั้นเพื่อเฝ้ารอคอยต่อไป
"โฮ่...รอหน้าโรงแรมเลยเหรอ? เจ้าหน้าแก่ข้ามขั้นน่าดูนะเนี่ย" ฮิรุม่าฉีกยิ้มกว้าง ที่จริงเขาสั่งพวกทาสไว้แค่ว่าถ้ามุซาชิออกมาจากบ้านนอกเวลางานล่ะก็ให้ส่งข้อความมารายงาน แต่ก็ไม่นึกว่าจะเจอแจ๊คพอตเข้าเต็ม ๆ ในครั้งเดียวแบบนี้เลย ในขณะที่คุริตะเห็นสถานที่นัดพบแล้วก็ยิ่งลนลานกว่าเดิมเสียอีก
"ฮิรุม่า...ร...โรงแรม" ใบหน้าของเจ้าอ้วนแดงระเรื่อเพราะไม่ทันคิดว่าเพื่อนจะก้าวไปถึงขั้นนั้นกับคนที่ตัวเองชอบแล้ว แต่ว่า มุซาชิบอกเองว่าไม่ได้คบกัน แล้วทำไมถึงได้มานัดกันในที่แบบนี้นะ "ต...แต่อาจจะแค่นัดเจอกันตรงนั้นก็ได้นะ อาจจะไม่ได้..."
"บ้ารึเปล่า ถ้าไม่เข้าโรงแรมแล้วจะนัดเจอหน้าโรงแรมหาพระแสงอะไรฟะ" ชายผสีทองบ่นด้วยความหงุดหงิด เมื่อหันไปหาคุริตะก็พบว่าเจ้านั่นยังคงหน้าแดงอยู่พร้อมกับก้มหน้าก้มตาไม่ยอมมองไปทางมุซาชิด้วยซ้ำ
"ม...มุซาชิน่ะเหรอ...ข...เข้าโรงแรมกับผู้หญิง..." เขาพึมพำราวกับไม่อยากจะเชื่อ ฮิรุม่ายักไหล่ สมัยนี้ไม่มีใครนั่งคิดเรื่องจุกจิกแบบนั้นหรอกน่า
"เคี๊ยก ๆ สมัยนี้คนที่ยังไม่ได้มีอะไรกันทั้งที่..." ฮิรุม่าพูดแล้วกลับทิ้งเสียงไปในตอนสุดท้าย ราวกับว่ามันเป็นคำพูดที่น่าอายมากนัก
"ทั้งที่?"
"คงมีแค่แกกับฉันล่ะมั้ง เจ้าแป๊ะอ้วน" ฮิรุม่ายิ้มพร้อมทั้งดึงคอเสื้ออีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ ๆ คุริตะสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่อถูกจูบเข้าที่ใต้คอ
"ฮิ...ฮิรุม่า ม...ไม่ได้..." เขาผละตัวออกอย่างเบามือ ชายผมสีทอกลับทำหน้านิ่งลงเหมือนรู้สึกหงุดหงิด พักหนึ่งจึงยิ้มออกมาอีกครั้ง
"กลัวคุมตัวเองไม่อยู่หรือไง โรงแรมก็อยู่ตรงหน้าแล้วนา" เขาพูดพลางหัวเราะคิกคัก เรื่องอย่างว่าก็ไม่ได้คิดจริงจังจะรีบร้อนอะไรขนาดนั้นหรอกนะ เพียงแต่ว่าแกล้งเจ้านี่แล้วมันสนุกดีเท่านั้นเอง "แล้ว...ถึงจะรุนแรงบ้างฉันเองก็..."
"พ...พอเถอะน่า" คุริตะรีบส่ายหน้าโดยไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย "ชอบพูดแบบนี้ทุกที...ย...ยังไงก็ไม่ไหวหรอก ฉันทำไม่ได้หรอก แล้ว...แล้ว..."
"เออ ๆ รู้แล้วน่า" เขาเอามือโอบรอบคออีกฝ่าย แก้มของทั้งคู่แนบกัน และทำให้ทั้งคู่หันหน้าไปยังเป้าหมายอีกครั้ง "จัดการเรื่องเจ้าหน้าแก่ก่อนแล้วกัน"
ฝ่ายมุซาชิยืนซุกมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาไม่คิดจะดูเวลาเพราะการที่เจ้านั่นมาสายเป็นเรื่องปกติ แม้จะรู้แบบนั้นแต่ในใจกลับร้อนรนอย่างประหลาด อยากเจอ...เขารู้สึกแบบนั้นนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่รู้จักกันมา แล้วเจ้านั่นก็ทำแบบนี้ทุกครั้ง แกล้งทำให้เขาอยากเจอ ทั้งที่รู้ว่าเขาอยากเจอมาก แต่เจ้าบ้านั่นก็ยังแกล้งมาสายทุกครั้ง
ถึงอย่างนั้นเขาก็อดยิ้มไม่ได้...พอรู้สึกรักไปแล้ว แม้แต่การรอคอยก็มีคุณค่ามากนัก
ไม่สิ...เขาไม่ได้คิดขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ว่าพอได้เจอแล้วมันก็รู้สึกดีใจก็แค่นั้นเอง
"ชิ...ทำหน้ามีความสุขซะเต็มประดาเชียวนะเจ้าหน้าแก่..." ฮิรุม่าที่หลบอยู่ตรงมุมตึกบ่นอุบอิบด้วยความหมั่นไส้พิลึกที่เห็นเพื่อนยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว อากาศก็หนาวขึ้นเรื่อย ๆ แต่ใครคนนั้นที่มุซาชินัดเอาไว้กลับปล่อยให้ยืนรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เป็นเขาล่ะกลับบ้านไปแล้ว ไม่ยืนรอให้โง่หรอกน่า...
คุริตะเองก็รู้สึกว่าอากาศเย็นลง เขาเอามืออุ่น ๆ ของตัวเองไปอังไว้ที่แก้มเย็นเฉียบของฮิรุม่าจากทางด้านหลัง ฝ่ายชายผมสีทองก็รู้ดีว่าทำไมเจ้าอ้วนทำแบบนั้นแต่ก็ทำเป็นปิดปากเงียบไว้ แม้ไม่ได้พูดตอบรับอะไรแต่ก็ไม่ได้ผละหนีไปเลยสักนิดเดียว
และแล้วในตอนนั้นเองภาพของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในจุดที่ไกลออกไป ฮิรุม่ามีใบหน้านิ่งลง จับจ้องไปยังคน ๆ นั้น แม้กระทั่งคุริตะเองก็ยังสะดุดตาจนละสายตาไปไม่ได้
คอนโง อากอน... พวกเขาต่างคิดตรงกัน ทั้งสองสบตากันราวกับจะถามอีกฝ่ายว่า ทำไมเจ้านั่นถึงมาอยู่ที่นี่ ทว่าเพียงไม่นานเกินรอก็ได้คำตอบ เมื่อมุซาชิเห็นคนที่กำลังรออยู่เดินใกล้เข้ามาก็ดึงตัวเองขึ้นยืนตรงแต่ก็ไม่เดินเข้าไปหาอย่างที่ใจต้องการ เขาแสร้งวางท่านิ่งเฉย แม้กระนั้นเมื่ออากอนกับมุซาชิเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากันและกันฮิรุม่าก็เบิกตาโพลง
ไม่จริง...คนที่เจ้านั่น...
คืออากอนงั้นหรือ?
"...ทำไม...มุซาชิกับ...ถึงได้..." คุริตะพึมพำในขณะที่ในหัวขาวโพลนไปหมด ไม่...บางที...อาจจะไม่ใช่ อาจจะแค่เดินมาเจอหน้ากันโดยบังเอิญเท่านั้น...
เขาพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ แต่แล้วมันก็ทลายลงเมื่ออากอนเดินนำเข้าไปในโรงแรม แม้จะมีสีหน้าเหนื่อยใจแต่มุซาชิก็เดินตามเข้าไปด้วย ฮิรุม่าเผลอกำมือแน่นและเงียบงันอยู่เช่นนั้นแม้ว่าจะมองไม่เห็นคนทั้งสองแล้ว
คุริตะอึดอัดกับความเงียบ เขาไม่กล้าจินตนาการต่อถึงเรื่องของอากอนและมุซาชิ ในใจหวนนึกไปถึงคำพูดที่มุซาชิเคยพูดเอาไว้...
"...มุซาชิน่ะ รักเขามากเลยสินะ"
"...นั่นสินะ"
รักมากเลยสินะมุซาชิ...ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงกับต้องเอาเรื่องแบบนี้มาปรึกษาฉัน ทั้งที่มุซาชิเป็นคนไม่ชอบเอาปัญหาของตัวเองไปปรึกษาใครแท้ ๆ แล้วก็ถ้าไม่ใช่แบบนั้น...คงไม่จำเป็นต้องยืนรอตั้งนานสองนาน คงไม่ต้อง...พูดถึงคน ๆ นั้นด้วยสีหน้าเศร้าขนาดนั้น
ฮิรุม่าลุกขึ้นแล้วเดินห่างออกไปจากจุดเดิม คุริตะจึงรีบลุกตามไป เขารู้สึกได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นของอีกฝ่าย โกรธหรือ? โกรธมุซาชิ...แต่ว่า...
"ฮิรุม่า...ฮิรุม่า" เขาพยายามร้องเรียก "ฟ...ฟังฉันหน่อยซี่...นายโกรธเหรอ? ฉ...ฉันไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ ถึงจะเป็นอากอนคุงก็เถอะ แต่ว่าถ้ามุซาชิเขา..."
"เจ้าหน้าแก่จะคบกับใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน" ฮิรุม่าชะงักฝีเท้าพร้อมกับเอ่ยปาก "ต่อให้เป็นไอ้ตูดหมึกนั่นฉันก็ไม่เห็นจะต้องไปโกรธเพราะเรื่องแค่นี้"
"ง...งั้น..." คุริตะเริ่มยิ้มออก
"...ปัญหามันไม่ใช่ตรงนั้น" ฮิรุม่ากัดฟัน "เจ้าหน้าแก่มันปิดปากเงียบ บางทีอาจจะคิดไปเองว่าแกกับฉันจะโกรธถ้ามันไปคบกับอากอนที่เคยแย่งโควต้าแกมาก่อน"
"อ...เอ...แต่ว่าพวกเราก็ไม่ได้..." ชายร่างอ้วนอ้ำอึ้ง
"บอกแล้วไงว่านั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือ...ถ้าหมอนั่นคิดว่าการคบอากอนเท่ากับทรยศพวกเราถึงได้ปิดเงียบเอาไว้...แต่ว่าหมอนั่นก็ไม่ได้เลิกติดต่อกับอากอนใช่มั้ยล่ะ? เท่ากับว่า...ทั้งที่คิดอยู่ว่ามันจะเป็นการหักหลังเพื่อน แต่ก็ยังทำนี่นา..."
"ฮิรุม่า..." คุริตะจนปัญญาที่เขาจะอธิบาย "อย่าคิดอย่างนั้นเลยนะ...มุซาชิอาจจะไม่ได้คิดมากขนาด..."
"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!!!"
เสียงตวาดทำให้ทุกอย่างเงียบงันลง คุริตะน้ำตาคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะถูกตะคอก...แต่เขาไม่อยากให้ฮิรุม่าผิดใจกับมุซาชิเลย เขาเองก็อยากจะช่วยพูดทว่าฮิรุม่าทำท่าจะไม่ฟังเสียง ชายผมสีทองสบถอุบอิบเหมือนไม่สบอารมณ์ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อ คุริตะจึงรีบตามไปอีกครั้ง สักเล็กน้อย...ถ้าฮิรุม่าจะฟังเขาบ้างล่ะก็... ยังไงก็ไม่อยากให้กลายเป็ยแบบนี้เลย
ทั้งที่เป็นเพื่อนกันแท้ ๆ ...
---------------------------------
ภายในห้องของเลิฟโฮเต็ล มุซาชิรู้สึกเหมือนตกอยู่ในวิกฤติ... เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ดี พอเข้ามาในห้องอากอนก็ผลักเขาลงบนเตียงก่อนจะเป็นฝ่ายเข้ามารุกเร้าเขาเอง รู้ตัวอีกทีแขนทั้งสองของเขาถูกล็อคไว้ด้วยกุญแจมือติดกับหัวเตียงแล้ว
"เล่นตลกอะไรอีกล่ะ" มุซาชิพูดเสียงเนือย ๆ อากอนที่นั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาเหยียดยิ้มเหมือนนึกสนุก
"หืม...เอาจริงต่างหากล่ะ" เจ้าตัวแสบถอดเสื้อออกก่อนจะก้มลงจัดการกับลำคอของอีกฝ่าย แน่นอน...มุซาชิพยายามรักษาท่าทีเหมือนทุกครั้ง แต่ก็คงทำได้ไม่นานนัก แค่อากอนเลื่อนจุดสัมผัสมาที่หน้าอกเขาก็เผลอครางออกมาซะแล้ว
"อย่าทำอะไรบ้า ๆ ได้มั้ย..."
"อ้าว ก็ทดแทนคราวก่อนไง เล่นให้ฉันไปนั่งเงกอยู่ที่บ้านแกเฉย ๆ ตั้งคืน...คิดแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า" อากอนบ่นอุบอิบก่อนจะลากลิ้นไปถึงหน้าท้องที่มีแต่กล้ามเนื้อนั้น มุซาชิสะดุ้ง อย่าบอกนะว่าจะเร้าอารมณ์เขาไปเรื่อย ๆ แบบนี้เป็นการลงโทษน่ะ ไอ้โรคจิตเอ๊ย...
ชั่วนาทีต่อมาริมฝีปากและปลายลิ้นนั้นก็เลื่อนไปจัดการกับส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของเขาแทน มุซาชิกัดฟันแน่น นี่ถ้ามือไม่ได้ถูกล็อกไว้เขาคงจะ... แต่เมื่อได้แต่คิดโดยไม่อาจทำตามใจตัวเองได้มันยิ่งทำให้เขาเกิดอารมณ์มากขึ้นไปอีก
"...อากอน ฉัน...ไม่..." เขาเอ่ยเสียงกระซิบราวกับกลัวจะมีใครมาได้ยินเข้า "ถอดกุญแจมือที"
"หา? เร็วไปหน่อยหรือเปล่า?" อากอนลุกขึ้นมาสบตากับอีกฝ่าย "กลายเป็นตาแก่ล่มปากอ่าวไปแล้วหรือไง?"
น้ำเสียงเยาะเย้ยนั้นทำให้มุซาชิเบือนหน้าหนีไป อากอนเลิกคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกพิลึกที่เห็นอีกฝ่ายตีหน้าราวกับงอนเขาอยู่ ตลกน่า...แซวแค่นี้ก็โกรธด้วยหรือไง อย่างไรก็ตามท่าทางแบบนั้นมันพาลให้เขาหมดอารมณ์ไปด้วย อากอนเอื้อมไปที่ลิ้นชักข้างเตียงเพื่อหากุญแจมาไข แต่ว่าไม่มี...ทั้งที่ปกติจะต้องใส่ไว้ในนี้แท้ ๆ
"หา?" เขาส่งเสียงบ่นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นหาจนทั่วทั้งห้องแต่ก็ไม่มี กระทั่งลิ้นชักในห้องน้ำก็ด้วย อากอนหันไปสบตากับมุซาชิที่นอนอยู่บนเตียงในท่าเดิม บางทีลูกค้าที่ใช้ห้องนี้ก่อนหน้าพวกเขาอาจจะหยิบกุญแจติดไปด้วย ไม่ก็พนักงานอาจลืมเอามาใส่ไว้ก็เป็นได้ มุซาชิเองมองท่าทีของอากอนก็พอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พูดอะไรไม่ออกเพราะไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี
"...โทรตามพนักงานให้เอามาให้แล้วกัน" อากอนพูดพร้อมหยิบโทรศัพท์ข้างเตียง
"จ...!! จะบ้าหรือไง ทั้งที่ฉันอยู่ในสภาพนี้เนี่ยนะ" มุซาชิโวยขึ้นทันที ใครจะกล้าให้คนอื่นเห็นเขาถูกล็อกติดเตียงทั้งที่เปลือยแบบนี้กันล่ะ
"แล้วจะให้ทำไงฟะ...ไอ้สวะหน้าแก่นี่" อากอนบ่นอุบพร้อมหันไปมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหาเรื่อง ทว่าสีหน้าของมุซาชิกลับดูเหมือนครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่
"...เออ...นาน ๆ ที แกก็..." เขาพยายามเอ่ยปากแต่คำพูดที่น่าอายแบบนั้นกลับไม่ยอมหลุดออกมา ดวงตาสีเข้มสบตากับคู่นอนของเขาอย่างมีความหมาย อากอนเองก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไรและมันก็พาให้เขาต้องรีบหันหน้าหนีไปอีกทางทันที เพราะกลัวว่ามุซาชิจะเป็นใบหน้าที่กำลังแดงระเรื่อของเขาเข้า
"แก...ไอ้สวะจอมเรื่องมากเอ๊ย" เขาคำราม แค่คิดก็อายจนแทบพูดอะไรไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ พอจนคำพูด อากอนจึงก้าวไปที่เตียงแทน
ใช้เวลาเพียงไม่นาน เขากลับเป็นฝ่ายอยู่เหนือตัวของมุซาชิและจับสิ่งนั้นให้สอดใส่เข้าไปในตัวของเขาเอง และใช้เวลาอีกไม่นานที่อากอนกลายเป็นฝ่ายรู้สึกสนุกที่ได้ควบคุมทุกอย่าง ทั้งสีหน้าท่าทางของมุซาชิ เสียงร้องคราง...พอได้เห็นมันชัด ๆ แล้วยิ่งทำให้เขาพึงใจมากขึ้น
"เฮ้...อย่าเพิ่งรีบไปซะล่ะ" อากอนก้มตัวลงแนบกับตัวของอีกฝ่าย "ยังทำไม่สะใจเลย หึ..."
"...ฉันจะไปก็เพราะแกพูดอะไรแบบนี้นั่นแหละ บ้าเอ๊ย..." มุซาชิกำโซ่ของกุญแจมือแน่น เขาแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือเปล่าที่อยากให้อากอนลองมาทำเสียเองบนตัวเขา เพราะท่าทางเจ้านั่นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ไม่มีผิด ทว่าเขาเองก็รู้สึกดีสุด ๆ เช่นกัน ทั้งสีหน้า ทั้งเสียงของอากอนที่เหยียดยิ้มราวกับสะใจซะเต็มประดาเวลาที่กระแทกลงมาบนตัวเขานั้นมันทำให้เขาอยากจะถอดกุญแจมือนี่ออกแล้วกดหมอนั่นลงไปทั้งอย่างนั้น...
อากอนที่รั้งเวลามาจนแทบจะรั้งไม่อยู่เหมือนจะนึกอะไรดี ๆ ออก เขาหยิบมือถือมากดอัดวิดีโอไว้แล้วถ่ายสีหน้าของมุซาชิเอาไว้
"อากอน! จะบ้ารึไง! ย...อย่าถ่ายนะ" มุซาชิร้องขึ้นทันทีพร้อมกับหันหน้าหนีไปทางอื่น
"หา? ไม่ต้องกลัวน่า ฉันจะเก็บเอาไว้ดูเล่นเท่านั้นแหละ" อากอนพูดพลางหอบจนเสียงสั่น เขาเร่งจังหวะบดขยี้ลงไปบนตัวของอีกฝ่าย มุซาชิเองแม้จะกลัวถูกถ่ายภาพแค่ไหนแต่ร่างกายก็มาถึงขีดสุดแล้ว ท้ายที่สุดภาพเหล่านั้นก็ถูกบันทึกไว้จนจบ...พร้อมกับร่างของคนทั้งสองที่กอดกันแน่น ไม่สิ...เพราะว่าเขาถูกล็อกมือไว้ จึงมีแต่อากอนเท่านั้นที่เป็นฝ่ายกอดเขา...
เป็นฝ่ายถูกกอดบ้างมันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ...มุซาชิเผยยิ้มออกมาก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด...
-------------------------------------------------------------------
ปูพรมขาวไปครึ่งตอน OTZ
มันแอบ77*01อ่ะ 5555+ (/หัวเราะสะใจ) ก็ชอบนี่นา!!! ห๊าาาา =[]=!!!
ทำไมเป็นคนแบบนี้......
ถึงจะทำไปแบบไม่รู้สึกอะไรก็เหอะ
โกรธอากอนอ่ะมาซะสายโด่งเชียวให้มุซาชิรอซะนาน
ฮิรุม่าเลยพลอยต้องรอไปด้วยเลยเห็นมั๊ย(ซะงั้นแน่ะ)
รู้สึกเหมือนมุซาชิถูกชักพาไปในทางที่ไม่ดียังไงก็ไม่รู้สิ
แต่อากอนก็เป็นคนดีออก(?)แถมก็ยังรักมุซาชิอีก(แน่ใจเรอะ ==')คงจะไม่ทำอะไรไม่ดีแบบนั้น(มั้ง?)
ปล.อัพตอนหกโมงเช้า ตื่นเช้าจังเลยนะคะ
#1 By yuhankung (58.64.19.18) on 2008-06-25 10:07