Wadoiji's World

สตรอว์เบอรี่ตัวร้าย เจ้าชายต่างดาว

Strawberry's LoveSpace

 

ตอนที่ 31 : ผิดพลาด

ยูอิกลับไปที่ห้องของไฮค์ ผู้เป็นเจ้าของห้องยังคงนอนอยู่บนเตียง เธอลากเก้าอี้ไปนั่งที่ข้างเตียง ไฮค์ค่อย ๆ ลืมตาเหมือนอยากบอกอีกฝ่ายว่าตนยังสบายดีอยู่ ทว่ายูอิก็รู้ดีว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย


"...ยาที่นายใช้...ฮักคุงก็เป็นคนทำขึ้นมาใช่ไหม?"


"...เขาส่งความทรงจำให้เธอล่ะสิ" ไฮค์ทำท่าหงุดหงิด ก็มีบ้างที่ฮักคุงทำแบบนี้แทนการอธิบายวิธีการดูแลเขาให้คนอื่นฟัง "มันไม่ใช่เรื่องของเธอแท้ ๆ ออกไปได้แล้ว หึ...ฉันไม่อยากให้เธอเห็นสภาพโทรม ๆ แบบนี้หรอกนะ"


"ฉันน่ะไม่เก่งเท่าฮักคุงหรอกนะ ทั้งเรื่องการรักษา ทั้งเรื่องรับมือกับความปากร้ายของนาย" ยูอิพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน ทว่าดวงตากลับแฝงความเศร้าไว้อย่างประหลาด


"แต่จะอยู่เป็นเพื่อน..." เธอเบนสายตาไปทางหน้าต่าง "ทำตัวดี ๆ แล้วก็นอนพักซะ หลับ ๆ ไปจะได้ไม่ต้องเจอหน้าฉันไง"


ไฮค์เองก็หันหน้าไปทางผนังห้องเช่นกัน ยัยนี่...เกิดสงสารเขาล่ะสิ บ้าชะมัด... เขาครุ่นคิดอย่างไม่พอใจอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ สงบใจลง เวลานี้เขาต้องพยายามให้ร่างกายอยู่ในความสงบมากที่สุดจนกว่าฮักคุงจะกลับมา ไฮค์หลับตาลงอย่างเงียบ ๆ โดยมียูอินอนฟุบหน้ากับขอบเตียงไปด้วย


ห้องตกอยู่ในความเงียบไปนานกระทั่งเขาคิดว่าสาวน้อยข้างตัวหลับไปแล้วด้วยซ้ำ ไฮค์รู้สึกถึงความปั่นป่วนภายในร่างกาย ทั้งเจ็บหน้าอก หายใจขัด แล้วยังอาการปวดท้องมึนหัวอีก เพราะทุก ๆ อย่างเกิดขึ้นพร้อม ๆ กันทำเอาเขาตาลาย หลังจากร่างกายเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้วและได้ยาที่ฮักคุงคิดค้นขึ้นมาไว้ติดตัวเขาก็ห่างจากอาการเหล่านี้ไปนานทีเดียว


ผู้เป็นพี่ชายแม้จะหลับตาอยู่แต่ก็ข่มตาหลับลงไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าน้องชายกำลังขึ้นไปยังอวกาศเพื่อตัวเขา ทั้งที่เขาเคยคิดว่าชีวิตที่ได้กลับคืนมานี้จะอุทิศให้น้องแท้ ๆ ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็เป็นฝ่ายถูกช่วยอยู่ดี


ไฮค์รู้สึกตกใจเมื่อมือของเขาถูกประกบเข้าด้วยไออุ่นจากมือคนอื่น เขาลอบลืมตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพบว่าเจ้าของไออุ่นนั้นคือยูอิ เด็กสาวยังคงนอนฟุบหน้าทว่ามือขาวเนียนนั้นกลับจับมือของไฮค์เอาไว้แน่น


"พยายามเข้านะ" เสียงค่อยเปล่งออกมากลางความเงียบนั้น ไฮค์หรี่ตาลงและลอบกัดฟันเบา ๆ เขาทำท่าจะดึงมือออก ทว่า...มือของเธอกลับทำให้เขาหวนนึกถึงไออุ่นที่เคยสัมผัสเมื่อนานมาแล้ว ไฮค์นั้นนอกจากอุณหภูมิร่างกายจะเย็นกว่าชาวดาวอังคารแล้วยังเย็นกว่ามนุษย์โลกนิดหน่อยด้วย


บ้าชะมัด...มือของมนุษย์โลกคนไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ ไฮค์คิดด้วยความหงุดหงิดยิ่งขึ้นก่อนจะดึงมือออก ยูอิไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ บางทีเธอคงจะเหนื่อยจากการถ่ายเทความทรงจำ ไฮค์ค่อย ๆ คลายความหงุดหงิดลงก่อนที่มือสีเขียวข้างนั้นจะเป็นฝ่ายกุมมือของเด็กสาวเอาไว้ เขาหลับตาลงพลางนึกถึงมารดาชาวมนุษย์โลก


ผู้หญิงที่โง่เง่าคนนั้น...




----------------------------------------------------




ยานขนาดเล็กพุ่งตรงฝ่าชั้นบรรยากาศออกไปนอกดาวเคราะห์สีฟ้า หากมองจากบนโลกแล้วจะเห็นเพียงประกายแสงไฟเป็นบางครั้งเท่านั้น แต่หากออกมาสัมผัสพื้นที่จริงก็จะรู้ได้ทันทีว่านี่คือสงคราม... ฮักคุงเปลี่ยนโหมดของเครื่องยนต์มาเป็นควบคุมด้วยตัวเอง เพราะแม้ว่าจะมีระบบหลบหลีกสิ่งกีดขวางอัตโนมัติแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะป้องกันได้ทั้งหมด อย่างไรตัวโปรแกรมก็ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาสำหรับหลบหลีกขยะในอวกาศและยานลำอื่นเท่านั้น


เขาติดต่อไปยังทหารที่กำลังสู้รบเพื่อบอกตำแหน่งของตัวเอง นั่นทำให้เกิดการแตกตื่นของนายทหารเพราะไม่มีใครรับรู้มาก่อนว่ารัชทายาทจะมาที่นี่จึงไม่ได้เตรียมหน่วยป้องกันเอาไว้ เพราะฮักคุงไม่ยอมให้หน่วยองครักษ์ที่ภาคพื้นดินรายงานขึ้นมาเพื่อไม่ให้ฝ่ายทหารเตรียมคนมาช่วยป้องกันตัวเขา เพราะนั่นจะทำให้กองทัพขาดกำลังพลไปอีก


ดังนั้นฮักคุงจึงขับยานฝ่าห่ากระสุนสงครามไปด้วยตัวเองเพื่อไปยังยานแม่ที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ทว่าดูเหมือนฝ่ายรัฐบาลแห่งดาวอังคารจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เมื่อฮักคุงเบี่ยงลำยานเลี้ยวเข้าหายานแม่ยานเล็กของฝ่ายรัฐบาลสามลำก็พุ่งเข้ามาสกัดในระยะประชิด


"หา! นี่มัน!" ฮักคุงพยายามหยุดยานบินของตัวเองแต่ว่าไม่ทัน... ยานของเขาพุ่งชนยานอีกสามลำอย่างแรง มีแต่ส่วนที่นั่งกับกระจกกั้นเท่านั้นที่กระเด็นออกมาและพาร่างของฮักคุงออกมาด้วย แม้จะไม่ได้บาดเจ็บมากอะไรแต่ก็ได้แผลจากการกระแทกมาไม่น้อยเหมือนกันเพราะเขารีบร้อนออกมาเลยไม่ได้สวมอุปกรณ์ป้องกันให้พร้อมไว้ก่อน เมื่อเกิดการปะทะก็เหมือนเขากลิ้งขลุก ๆ อยู่ในลูกแก้วอันใหญ่นั่นเอง โดยที่ยานของศัตรูเองก็มีระบบป้องกันอย่างเดียวกัน


ทางยานแม่เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบส่งยานเล็กสองลำออกมารับ ทว่าในจังหวะนั้นเองที่กองทัพของรัฐบาลทั้งหมดในระยะสายตาหันปืนของยานทุกลำมาทางจุดที่ฮักคุงอยู่โดยไม่สนใจการปะทะกับยานลำอื่น ๆ ของกองทัพอีกและไม่สนใจด้วยว่าฝ่ายตนจะถูกยิงเท่าไรแต่จุดมุ่งหมายของพวกเขามุ่งไปยังคน ๆ เดียวเท่านั้น


"วาร์ป!" นายทหารฝ่ายรัฐบาลในลำหนึ่งสั่งการอย่างรวดเร็ว ช่วงจังหวะที่ปืนทุกกระบอกเริ่มทำงานพวกเขาก็พาตัวรัชทายาทเข้ามาในลำยานได้พอดี


กระจกครอบแก้วถูกเปิดออก ฮักคุงถูกหามออกมาในสภาพหมดสติรวมทั้งทหารในยานเล็กทั้งสองลำที่ออกไปช่วยด้วยก็เช่นกัน สาเหตุไม่ใช่เพราะการปะทะแต่เป็นเพราะการใช้วาร์ปหรือการเคลื่อนย้ายสิ่งของข้ามมิติต่างหาก โชคดีที่เป็นระยะที่ใกล้กับยานแม่ ยานเล็กสองลำนั้นจึงมีพลังงานพอในการใช้วาร์ปพอดี


"อุ๊..." ฮักคุงค่อย ๆ ลุกขึ้นโดยเอามือกุมศีรษะเอาไว้ หัวของเขาเจ็บแปลบทั้งจากแผลภายนอกและการวาร์ปที่สะเทือนถึงภายใน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ค่อยใช้การวาร์ป


"ทหารภาคพื้นดินรายงานมาแล้วล่ะครับว่าให้เตรียมยาเอาไว้" นายทหารระดับหัวหน้าคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานพร้อมกับเตรียมกล่องยาเอาไว้ให้ ใจจริงเขาอยากจะถามมากกว่าว่าทำไมไม่รายงานให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะออกไปช่วยอารักขาให้รัชทายาทแล้ว


"ที่จริงให้พวกเราส่งยาไปโดยใช้วาร์ปก็ได้นี่ครับ"


"ระยะมันไกลเกินไป แค่ระยะใกล้ ๆ ระหว่างนอกยานแม่กับในยานแม่ยังใช้พลังงานของยานเล็กจนหมดเกลี้ยง ถ้าส่งไปที่โลกคงต้องใช้พลังงานของทั้งกองทัพล่ะมั้งครับ" ฮักคุงยิ้มหวานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขารีบสั่งการให้เตรียมยานเล็กลำใหม่ที่เป็นยานรบมีบาเรียป้องกัน ระหว่างนั้นก็ทำแผลที่ศีรษะไปด้วย


เมื่อทุกอย่างพร้อม...ขากลับนั้นง่ายกว่าขามามากนัก ฝ่ายทหารช่วยตั้งแถวป้องกันด้วยบาเรียระยะหนึ่ง ส่วนฮักคุงนั้นก็เร่งเครื่องวูบเดียวเพื่อเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกเลย แม้ว่าฝ่ายรัฐบาลจะพยายามยิงสกัดแต่ก็ยังฝ่าบาเรียไปไม่ได้ ท้ายที่สุดลำยานของฮักคุงจึงโดนแรงสะเทือนเข้าไปเล็กน้อยเท่านั้น แต่ตัวยานจริง ๆ ไม่ได้เสียหายอะไรเลย


เขาเร่งยานมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านโอซึกะและคิดว่าตัวเองรักษาเวลาได้ดีกว่าที่คิดไว้มาก ทำให้เชื่อมั่นว่าอาการของไฮค์คงยังไม่ทรุดหนักลงสักเท่าไรแน่นอน ฮักคุงกลับไปจอดยานไว้ในสถานที่ก่อสร้างตามเดิมก่อนจะเข้าไปในบ้านโอซึกะ


แน่นอน...ที่เขาถ่ายทอดความทรงจำให้ยูอินั้นก็หวังจะให้เธอช่วยดูแลพี่ชายของเขารวมทั้งเป็นการถ่ายทอดวิธีบรรเทาอาการต่าง ๆ ขั้นต้นอีกด้วย ทว่า...เมื่อเขาก้าวเข้าไปในห้องฮักคุงกลับรู้สึกว่ากับทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไปเสียแล้ว


ยูอินอนฟุบหน้าอยู่ตามเดิม ส่วนไฮค์นั้นนอนตะแคงหันไปทางเธอ มือของทั้งคู่จับเข้าไว้ด้วยกัน ฮักคุงยืนนิ่งราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น แต่ก็ยังคงตั้งสติได้


ไม่...พี่ไฮค์ไม่ได้...


ทรยศ


วินาทีนั้นสีหน้าของผู้เป็นน้องเปลี่ยนไป สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในใจของเขามาก่อนกลับปะทุขึ้นมา กล่องยาในมืออุ่นจนแทบจะร้อนเป็นไฟ กลิ่นยาที่โดนความร้อนกระจายไปในอากาศ ไฮค์ที่ชินกับกลิ่นนี้ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เขามองไปทางประตูที่ฮักคุงยืนอยู่ สีหน้าราวกับรังเกียจแบบนั้นเขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน...


"ฮักคุง?" ไฮค์ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหาอีกฝ่ายแม้ว่าจะรู้สึกเจ็บหน้าอกก็ตาม "กลับมาแล้วเหรอ...ขอบคุณมากนะ ทำให้นายลำบากแท้ ๆ แล้วนี่...บาดเจ็บด้วยหรือนี่ เจ็บมากไหม?"


"...ก็ยังไม่เท่าสิ่งที่ผมเห็นเมื่อกี้หรอกครับ" ฮักคุงเผลอเอ่ยคำพูดออกไป แม้กระนั้นไฮค์ก็ไม่ทันรู้ตัว เขาเลิกคิ้วราวกับไม่เข้าใจ


"อะไร?"


"...เปล่าครับ" ฮักคุงพูดพร้อมกับยัดกล่องยาเข้ามือของไฮค์ ผู้เป็นพี่รู้สึกได้ถึงความร้อนที่หลงเหลืออยู่บนกล่อง และแม้แต่อุณหภูมิของห้องก็พลอยร้อนตามไปด้วย นั่นทำให้เขารู้ว่าฮักคุงกำลังไม่พอใจ...ไม่สิ มันคือความโกรธ เขารู้สึกได้...และฮักคุงก็ไม่เคยโกรธเขาขนาดนี้มาก่อน พอจะอ้าปากทักฝ่ายน้องชายก็หันหลังกลับออกไปจากห้องทันที


ไฮค์ก้าวขาจะตามไปทว่ากลับทรุดลง ขาของเขาเกิดหมดแรงขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก เขาหยิบยาในกล่องขึ้นมาจุดสูบเพื่อบรรเทาอาการ ในหัวก็คิดทบทวนว่าตนโดนโกรธเรื่องอะไรกันแน่ ดวงตาเรียวเล็กของเขามองไปยังยูอิที่นอนไม่รู้เรื่องอยูข้างเตียง เขาเผยยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตัวเองที่เลือกที่จะจับมือเธอเอาไว้...คนเราพอไม่สบายขึ้นมานี้ แม้แต่จิตใจก็อ่อนแอลงไปด้วยหรือไงกันนะ...


ในตอนนั้นเองไฮค์จึงเกิดสะดุดใจขึ้นมา เขาเบิกตาโพลงพร้อมกับนึกภาพฮักคุงที่เดินเข้ามาในห้องเมื่อครู่ สิ่งที่เขาจะเห็นนั้น...


"...ไม่จริง" ไฮค์เอามือปิดปากพร้อมมีสีหน้าตกตะลึง "ไม่ใช่...ฉันไม่ได้..."


ไม่ได้อะไร? ไม่ได้คิดอะไรงั้นหรือ? ไฮค์คิดราวกับพยายามตรวจสอบตัวเอง เมื่อครู่ที่เขาอยู่กับยูอิ เขาไม่ได้รู้สึก...ไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ น่ะหรือ?


"ไม่!" ไฮค์เขวี้ยงกล่องยาสุดแรงเหวี่ยงจนมันไปกระแทกมุมเตียงและมวนยากระจายออกมา "บัดซบ! บ้าเอ๊ย!!"


ยูอิตื่นขึ้นมาในทันที เธอหันไปมองไฮค์ที่นั่งอยู่ที่พื้นและไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังเกรี้ยวกราดเพราะอะไร ยูอิลุกขึ้นไปหาเขาด้วยเข้าใจว่าอาจเป็นอาการเพ้อ แต่มันไม่ใช่เลย... ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนกัดฟัน เขากระชากคอเสื้อเธออย่างแรง


"เพราะเธอแท้ ๆ! ยัยบ้า!"


"หา?" ยูอิทำหน้างงขึ้นมาทันที


"ฮักคุงน่ะ...!" ไฮค์ตั้งใจจะพูดว่ายูอิทำให้ฮักคุงเข้าใจผิดหมดแล้ว ทว่าคำพูดนั้นกลับไม่ยอมเปล่งเสียงออกไป ลึก ๆ เขารู้ว่าเป็นเขาเองที่ผิด เพราะตอนนั้นยูอิก็หลับไปแล้วแท้ ๆ ที่สำคัญ...เขาไม่ได้บริสุทธิ์ใจ และฮักคุงนั้นแค่อ่านใจทีเดียวก็คงรู้หมดแล้ว


แต่ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ! เขาไม่ได้ต้องการ...!


แค่ผู้หญิงคนเดียว! เขาไม่ต้องการหรอก เทียบกับน้องชายที่มีบุญคุณต่อชีวิตของเขาแล้ว...


ไฮค์หวนนึกถึงเรื่องสมัยที่ยูอิยังเด็กและพวกเขามาเยือนดาวโลกเป็นครั้งแรก...สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นั้นดูบริสุทธิ์น่ารักและเป็นมิตรอย่างยิ่ง ไม่แปลกที่ฮักคุงจะหลงรักเธอในทันที และแน่นอนว่าเขาก็รู้และเปิดทางให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันตลอด กระทั่งเกิดเรื่องที่ฮักคุงไปฆ่าแมวของยูอิเข้าเพราะความโกรธ ไฮค์สบตากับยูอิ ในชั่วแวบหนึ่งที่เด็กสาวเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้น เขาค่อย ๆ ปล่อยมือออกราวกับจะทำให้สายใยระหว่างเขากับเธอขาดสะบั้นลงไปด้วย


ฉันไม่ได้รักเธอ...


ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น


ชีวิตของฉันมีไว้เพื่อน้องชายของฉันเท่านั้น


"...ออกไป" ไฮค์พูดเสียงเข้มทว่าไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย ยูอิถอนหายใจ แม้จะงุนงงแต่ก็เข้าใจดีว่าไฮค์ไม่ค่อยชอบเธอนัก และที่ยังพอคุยกันดี ๆ ได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็เพราะกำลังป่วย เด็กสาวจึงไม่คิดอะไรมากนัก เธอตั้งใจจะเดินผ่านเขาไปยังประตูเพื่อกลับไปที่ห้องตัวเอง


ทว่าในตอนนั้นเองที่เขาฉุดแขนเธอเอาไว้ ทั้งที่เป็นคนไล่ไปเองแต่ก็รั้งเอาไว้เสียเอง ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันในช่วงเวลาหลังจากนั้น ยูอิช็อกจนนิ่งไปและไม่ทันได้ขัดขืน


อะไรน่ะ? จูบ? ยูอิคิดด้วยความสับสน เพียงครู่เดียวไฮค์ก็ถอนริมฝีปากออกแล้วเปลี่ยนมากอดเธอเอาไว้แทน เขาพาลคิดไปว่าไม่น่ามาที่นี่เลย ไม่น่ามาเจอเธออีกครั้ง... เด็กสาว...ที่เป็นรักแรกของน้องชายและเป็นรักแรกของเขาด้วยเช่นกัน


ความลับ...ที่ไม่เคยมีใครรู้ แม้กระทั่งฮักคุง เพราะเขาแสร้งหลงลืมมันไปราวกับไม่เคยได้รู้จักเธอมาก่อน


"...เธอต้องแต่งงานกับฮักคุง เธอปฏิเสธไม่ได้หรอก" ไฮค์เอ่ยขึ้นราวกับปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง ยูอินั้นนอกจากความตกใจแล้วเมื่อได้ยินประโยคนั้นก็กลับโกรธขึ้นมาซะเฉย ๆ


"นายจูบฉัน แล้วไล่ฉันไปแต่งกับฮักคุงงั้นเหรอ?" ยูอินึกอยากจะต่อยเขาสักทีแต่พอคิดถึงอาการป่วยของเขาก็ทำไม่ลง "นายบ้ารึเปล่า? จะเอายังไงกันแน่! เจ้าบ้า!"


เด็กสาวผลักเขาออก ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ยูอิรีบหันหลังกลับออกจากห้องไปแต่ก็ต้องตกใจเพราะฮักคุงยังคงยืนอยู่ที่หน้าห้องนั้นเอง ทว่ายูอิไม่มีเวลาจะสนใจ เธอตรงกลับเข้าห้องและทิ้งฮักคุงไว้กับความเงียบงันของทางเดินของบ้านโอซึกะ


ไฮค์ที่อยู่ในห้องทรุดลงนั่งที่พื้นอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะอาการป่วย... เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ชายหนุ่มยกมือขึ้นทาบริมฝีปากที่ยังคงอุ่น เขารู้ใจตัวเองดี...ทว่าแสร้งทำเป็นหลงลืมไปเป็นเวลานานมากแล้ว ทำเหมือนว่าไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน


ฮักคุงที่ยืนอยู่หน้าห้องรู้ดีว่าพี่ชายไม่ทันคิดว่าตนยังคงยืนอยู่ที่หน้าห้องและรับรู้ทุกสิ่ง ฮักคุงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้คืออะไร โกรธแค้น? เศร้าใจ? แม้แต่ความรู้สึกของไฮค์ในตอนนี้เขาก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีแต่กลับไม่รู้ถึงใจของตัวเอง และเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าทำไมเขาถึงไม่เคยรู้...ถึงความรู้สึกของไฮค์


ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้ล่ะก็...


ฮักคุงกัดฟันพร้อมกับพยายามสงบใจก่อนจะเผยยิ้มออกมา ทว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูราวกับจะนึกสมเพชตัวพวกเขาเอง ทั้งที่ประชากรมนุษย์โลกมีเป็นพันล้านคนแท้ ๆ ...แต่ว่าพวกเขาสองพี่น้องกลับหลงรักเธอคนนี้เช่นเดียวกัน น่าตลกสิ้นดี แม้จะคิดว่าน่าตลกแต่ในใจของเขาจริง ๆ แล้วกลับไม่ได้ตลกไปด้วยเลยสักนิดเดียว...








---------------------------------------------------------------------------

โด๋ย : เผยความรู้สึกของไฮค์ซะที...

หวานไปมั้ยเนี่ย (/ลุกลี้ลุกลน) ก็ไม่เคยเขียนแนวรักอ่ะ

เรื่องของเรื่อง ตั้งใจจะปรับปรุงเรื่องนี้ให้เป็นสไตล์เราแล้วล่ะ เพราะที่ผ่านมาไปเกร็งมากเกินไปว่ามันต้องแนวรักนะ ควรทำอย่างนั้นอย่างนี้ แต่มันก็ติดขัดซะจนพาลคิดว่ามันไม่สนุกขึ้นมา

อยากจะทำให้ดีกว่านี้...

ขอโทษจริง ๆ ที่ทิ้งเรื่องนิยายไปนาน อย่างไรก็จะพยายามให้มากกว่าเดิมคับ