Wadoiji's World

สตรอว์เบอรี่ตัวร้าย เจ้าชายต่างดาว

Strawberry's LoveSpace

ตอนที่ 1 : สิ่งที่ฉันเกลียด

ท้องฟ้ากว้างเหมือนทุกวัน เด็กสาวเงยหน้ากวาดตาไปทั่วพลางสูดอากาศเข้าเต็มปอด ในที่สุดก็คุกเข่าลงในท่าเตรียมพร้อม เสียงสัญญาณทำให้เธอดีดตัววิ่งไปข้างหน้าฝ่าลมร้อนของอากาศจนกระทั่งถึงจุดหมายในเวลาอันรวดเร็ว

"ยูอิจัง! เยี่ยมไปเลย เวลาดีขึ้นอีกแล้วจ้า!" ครูอาโอบะรีบส่งเสียงมาจากจุดสตาร์ทของลู่วิ่งสีน้ำตาล เด็กสาวหันไปชูสองนิ้วแล้วยิ้มแป้นด้วยความดีใจก่อนจะเดินกลับไปหาคุณครูเพื่อรอดูเวลาที่เพื่อนคนอื่นทำได้

"นี่ อย่างนี้แข่งระดับเขตครั้งหน้าต้องเอาเหรียญทองให้ได้เลยนะ" ครูสาวรีบให้กำลังใจเต็มที่

"ถ้าชนะอาจารย์ต้องเลี้ยงเนื้อย่างพวกหนูนะ" ยูอิยื่นเงื่อนไขทำเอาครูอาโอบะหน้าเบ้

"หวา... เลี้ยงหมดนี่คงไม่ไหวล่ะมั้ง เลี้ยงเธอคนเดียวไม่ได้หรือไง ให้มันรู้ซะมั่งว่าถึงครูจะสวยแต่จนนะจ๊ะ" ว่าแล้วครูก็สะบัดผมเก๊กท่าสวยเสียเต็มประดา นักเรียนรอบข้างจึงได้แต่หัวเราะเฝื่อน ๆ แบบฝืนขำไปตาม ๆ กัน

ยูอิเหลือบไปมองนาฬิกาของโรงเรียน ใกล้จะสี่โมงเย็นเต็มทีแล้วเธอจึงรีบขอตัวกลับบ้าน เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของชมรมกรีฑาแต่เธอก็ไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนตามปกติ

ชุดที่เธอเตรียมมาเป็นเสื้อแขนกุดสีดำมีระบาย กระโปรงสั้นลายสก๊อตและรองเท้าส้นตึกกับถุงน่องสีดำ ยูอิแต่งหน้าตามที่อ่านมาจากนิตยสารโดยทาปากโทนแดงและเน้นขอบตาเป็นสีดำแดง จากเด็กมัธยมต้นมาดนักกีฬาใช้เวลาครู่เดียวก็กลายเป็นสาวเปรี้ยวเท่ตามสไตล์ยอดนิยมไปเสียแล้ว

เธอหมุนตัวหน้ากระจกไปมาสองสามรอบ เพราะผิวที่ขาวเนียนทำให้ใส่ชุดแบบไหนก็ดูดีไปเสียหมด ทว่าใจจริงแล้วเธอไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนักหรอกเรื่องแต่งตัวน่ะ

"ไปล่ะนะ" ยูอิพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแข็งขันก่อนจะรีบหลบสายตาพวกครูออกไปจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน

เด็กสาวชะลอฝีเท้าและด้อม ๆ มอง ๆ บริเวณย่านการค้าซึ่งเป็นทางผ่าน ในที่สุดก็เห็นเป้าหมายนั่งอยู่หน้าร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้า หัวใจของเธอพองโตและเต้นไม่เป็นจังหวะ พอเห็นเขาแล้วยูอิที่เดินออกมาจากโรงเรียนอย่างมาดมั่นก็กลายเป็นเด็กสาวขี้อายอีกครั้ง

เขากำลังนั่งเฝ้าร้านเหมือนทุกวัน อารากากิ เรียวเฮย์ เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบสาม หมายความว่าเขาอายุมากกว่าเธอตั้งแปดปีที่เดียว สิ่งที่เด่นสะดุดตาเป็นพิเศษคือผมสีทองชี้ตั้งแต่กลับดูอ่อนนุ่ม ดวงตาสีแดงเป็นประกาย...เพราะคอนแทคเลนส์ หูก็เจาะเสียหลายรู การแต่งตัวแต่งหน้าเหมือนนักร้องพังค์ร็อกยังไงก็ไม่รู้ทั้งที่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นนักร้องเสียหน่อย

ยูอิทำเป็นเดินเลือกของอยู่ร้านขนมฝั่งตรงข้ามแต่สายตามองลอดกระจกออกไปที่ร้านอุปกรณ์ตลอดเวลา เขาแต่งรอบตาเป็นสีแดงบนผิวหน้าขาวเนียนเข้ากับดวงตาสีแดงนั่นมาก ถึงแม้ผมสีทองจะชี้โด่เด่เหมือนหลุดมาจากการ์ตูนบู๊สมัยก่อนก็เถอะ

"อี๋...คนประหลาด" ครั้งหนึ่งที่เธอลากเพื่อนสนิทมาดูหน้าเขาเพื่อนเธอก็อุทานออกมาเช่นนั้น แถมยังวิจารณ์อีกว่าแต่งตัวหลงยุค หน้าตาก็แต่งเสียหลุดโลกเหมือนเดินหลงทิศออกมาจากฮาราจูกุอย่างไรอย่างนั้นแต่จริง ๆ แล้วรูปหน้าดูดีทีเดียวล่ะ สรุปว่าในสายตาของคนนอกนั้นเรียวเฮย์ถือว่าหน้าตาดีแต่รสนิยมประหลาดอะไรประมาณนั้นกระมัง

ที่แน่ ๆ ในสายตาของยูอิตอนนี้มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น วี้ด...เด็กสาวคิดแล้วบิดตัวม้วนอายไปมาแทบจะขดตัวเป็นก้นหอยจนคนในร้านขนมเหลือบมามองด้วยอาการตกใจสะดุ้งเฮือกเป็นระยะ ๆ หญิงสาวเผลอคิดไปถึงวันแรกที่เธอประทับใจในตัวเขาขึ้นมาแต่พอคิดแล้วก็ได้แต่วี้ดว้ายในใจพร้อมบิดตัวไปมาอีกครั้ง เจ้าของร้านที่แอบลอบมองอยู่ก็ชักอยากจะกดโทรศัพท์หาตำรวจขึ้นมาตะหงิด ๆ เสียแล้ว

ยูอิปิดท้ายการเดินทางกลับบ้านด้วยการรอจังหวะที่เขาเดินเข้าไปในร้านแล้วเธอไปเดินผ่านหน้าร้านแอบมองเขาในระยะใกล้ขึ้น วันหนึ่งเด็กสาวคงจะกล้าพอที่จะเดินผ่านเขาโดยที่ไม่ต้องเอาแต่รอจังหวะแอบมองอีกต่อไป วันนั้นจะมาถึงเมื่อไรก็ไม่รู้ เด็กสาวจึงได้แต่ปฏิบัติการณ์แอบมองไปเรื่อย ๆ เช่นนี้เอง

"กลับมาแล้วค่า" เธอส่งเสียงร้องบอกเมื่อกลับมาถึงบ้าน มีเสียงจอแจดังมาจากในห้องทานข้าว ยูอิจึงเดินเข้าไปดูก็พบครอบครัวตัวเองอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งพ่อแม่และน้องสาว ทุกคนกำลังนั่งทานสตอเบอรี่อย่างเอร็ดอร่อยพร้อมนั่งดูโทรทัศน์ไปด้วย

"อ้าว พี่กลับมาแล้ว" น้องสาวหันมาทักเล็กน้อยก่อนจะหันไปดูโทรทัศน์ต่อโดยไม่ชวนพี่ทานผลไม้เพราะรู้ดีว่าพี่สาวเกลียดเจ้าลูกแดง ๆ นี้แค่ไหน

"อ๊ะ! ดูสิ ๆ ข่าวบ้านเราไง" พ่อว่าแล้วก็ชี้ไปที่หน้าจอ ยูอิถึงกับสะดุ้งขึ้นมอง...ว่าอะไรนะ...ข่าวของบ้านเรางั้นหรือ

"จากเหตุการณ์ลี้ภัยของกษัตริย์จากดาวอังคารพร้อมผู้ติดตามนั้น ทางตัวแทนรัฐบาลโลกได้มีมติยอมรับการให้ที่ลี้ภัยแลกเปลี่ยนกับความรู้ด้านเทคโนโลยีของทางดาวอังคารซึ่งกษัตริย์ของชาวดาวอังคารได้ร่วมลงนามทำข้อตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น

ผลปรากฏว่ากษัตริย์ของทางดาวอังคารแจ้งเจตจำนงว่าต้องการอยู่ในสหรัฐอเมริกา ส่วนเจ้าชายอีกสองพระองค์ขอแยกไปอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นชั่วคราว โดยไม่รบกวนชาวโลกให้ต้องคอยอารักขาพระองค์เพราะมีผู้ติดตามคอยอารักขาอยู่แล้ว รายละเอียดเราจะติดตามและรายงานในโอกาสต่อไป..."

ยูอิหน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเนื้อหาข่าวพร้อมกับมีภาพมนุษย์ต่างดาวตัวเขียว ๆ เหี่ยว ๆ ที่น่าจะเป็นพระราชาของดาวอังคารเดินอยู่ในโทรทัศน์และกำลังไปจับมือกับตัวแทนรัฐบาลโลกด้วยท่าทีสุภาพ

ดวงตากลมโตของยูอิเบิกโพลงแล้วเหลือบมองไปที่พ่อซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับสูงคนหนึ่งของญี่ปุ่น คำว่าบ้านในความหมายของพ่อหมายถึงบ้านหลังนี้หรือว่าหมายความรวม ๆ ว่าประเทศญี่ปุ่นอย่างในข่าวกันแน่นะ หญิงสาวคิดแล้วค่อย ๆ ผละออกจากห้องนั่งเล่นขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับข่าวนี้

"อ๊ะ! โอซึกะ ยูอิจัง!" เสียงเรียกดังขึ้น เมื่อยูอิหันไปตามเสียงเรียกตรงปลายสุดทางเดินของบ้านก็เห็นมนุษย์ตัวน้อยเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ที่นั่น แถมดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นมนุษย์ต่างดาวเพราะมีผิวสีเขียว ตาดำโตเป็นประกายและหัวโตโล้นกลมเกลี้ยง เจ้าตัวเขียวนั่นยิ้มแฉ่งด้วยปากเล็ก ๆ ก่อนจะอุ้มสตอเบอรี่ยักษ์ในมือวิ่งเข้าใส่เธอ

"ยูอิจางงง~!" ว่าแล้วเจ้าตัวเขียวก็อุ้มสตอเบอรี่ยักษ์โดดขึ้นหวังจะโผเข้ากอดเธอ เด็กสาวกรีดร้องลั่นก่อนจะกระโดดขึ้นในจังหวะเดียวกันพร้อมเงื้อมือขึ้นสูงในท่าตบของนักวอลเล่ย์บอลมืออาชีพ

"อย่าแตะต้องตัวฉ้านนน!" เธอร้องลั่นก่อนจะฟาดมือลงไป เจ้าตัวเขียวที่อุ้มสตอเบอรี่เอาไว้กระเด็นลอยวืดไปถึงสุดทางเดินที่เดิมแต่มีมือของใครบางคนเข้ามารองรับไว้ได้ทันก่อนที่จะชนกำแพง

เมื่อยูอิเงยหน้าขึ้นจากท่าตบก็พบว่าคนที่ออกมาช่วยเจ้าตัวเล็กนั่นคือนายตัวเขียวตัวสูงโย่งผอมแห้งสวมสูทสีดำ ทว่ายังไงนั่นก็คือมนุษย์ต่างดาวเหมือนกันไม่ผิดแน่ คนตัวสูงโย่งทำหน้าโกรธอย่างเห็นได้ชัดทีเดียว

"จับยัยนั่นเอาไว้!" ชายหนุ่มตัวยาวสั่งเสียงดังสนั่น ทันใดนั้นเองจากมุมต่าง ๆ ของบ้านก็มีมนุษย์ต่างดาวตัวเขียวสวมสูทดำวิ่งโร่ออกมาเต็มไปหมด ปืนรูปทรงประหลาดทุกกระบอกถูกเล็งมาที่เธอในทันที

ยูอิรีบยกมือขึ้นสูงเป็นท่ายอมแพ้ด้วยความตกตะลึงจนใบหน้าซีดเซียว หญิงสาวที่เกลียดมนุษย์ต่างดาวกับสตอเบอรี่ที่สุดในชีวิต...บัดนี้เธอกำลังตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของพวกมันแล้ว!

edit @ 10 Jul 2008 08:56:07 by Wadoiji's World